Moi rodzice byli stworzeni do wystawnego życia.
Mieli szlachecki rodowód, pieniądze i uwielbienie pospólstwa.
- Chłopiec czy dziewczynka? - Płeć nie decyduje o naszym szczęściu.
Przyjmując władców i możnych tego świata,
byli ozdobą wszelkich towarzyskich rubryk.
Nie dziwili się zatem uwadze, jaką skupili na sobie...
w tym, jakże szczęśliwym dla nich dniu.
Trzymaj się kochanie.
O Boże! Niedobrze mi.
Jednak, jak wieść gminna niosła,
nad rodziną Willhern ciążyła klątwa.
A to za sprawą pra pra pra pradziadka Ralpha
i jego romansu ze służącą imieniem Clara.
Iście brzemienny w skutki był to romans.
Gdy zwierzył się rodzinie z planów poślubienia Clary,
zrozumiał, jak głupi był to zamysł.
Cóż Clara była tylko służacą...
I to o nader szpetnej twarzy.
Panicz Ralph poślubił zatem kogoś bardziej odpowiedniego.
A Clarze skończył się... grunt pod stopami.
W nocy, matka Clary - miejscowa wiedźma -
stanęła przed posiadłością Wilhernów.
Była zdecydowana odpłacić im pięknym za nadobne.
Rozrzuciwszy na trawę zwierzęce podroby,
wypowiedziała życzenie, by następna w rodzie córka Wilhernów
przyszła na świat... ze świńskim ryjem.
Zali tylko, gdy równy jej rangą
przyrzeknie jej wieczną miłość...
klątwa zostanie zdjęta.
Czas mijał.
Los tak chciał, że
pięć kolejnych pań Wilhern...
rodziło samych synów.
Im z kolei rodzili się synowie, którzy płodzili chłopców.
A chłopcom tym rodzili się tylko synowie.
W końcu, Ella i Leonard Wilhern, doczekali się córki.
Lata obaw okazały się płonne.
No tak, tylko wtedy jeszcze nie wiedzieli, że...
Ella nie urodziła potomkini Wilhernów,
lecz potomkinię Jonesów.
A to znaczy, że pierwszą dziewczynką w rodzie Wilhernów...
...byłam ja.
Napisy: >> ripPer <<
Penelope. Droga Penelope.
Dawno temu straciłem nadzieję, że
znajdę kogoś, kto mnie zrozumie.
Żyłem bez złudzeń, póki nie spotkałem ciebie.
Wiedziałam. To on.
Mógłby być.
Widzisz...
Przez całe życie, jak ty, czułem się uwięziony.
Czyżby?
Przez co?
Przez miłą powierzchowność i nazwisko?
Tak, dokładnie.
- Nikt nie widzi, kim naprawdę jesteś. - Nikt.
Penelope...
Droga, miła Penelope...
Przeklęta, czy nie,
jeśli ja jestem czymś więcej, niż nazwiskiem i aparycją,
to z pewnością i ty jesteś czymś więcej.
Wpuść mnie.
Penelope, wpuść mnie.
Nie!
Witaj.
Ratunku!
To świnia!
Mordercza świnia!
Ratunku! Pomocy!
Dlaczego, Penelope? Dlaczego?
Nie będę za nim gonić.
Oczywiście, że będą uciekać, jeśli będziesz się im tak prezentować.
Sądzisz, że ja obnażyłam się twojemu ojcowi na 3-ciej randce?
Wiedz, że nie. Byłam na tyle mądra, by poczekać z tym do ślubu.
Nie obnażyłam się, mamo. Pokazałam tylko twarz.
Mamo.
Kochanie.
Naprawdę cię polubił.
Nie mamo, ani trochę.
Nie spodobał mu się twój nos. A jesteś czymś więcej, niż nosem.
Ale to ciągle mój nos.
Nie! To nos twojego pra pra pra pradziadka.
Ze strony ojca. On ci to zrobił. Nam zrobił...
Ale nie jesteś swoim nosem. Ty, to nie ty.
Ty jesteś, jesteś...
kimś innym, kimś, kto lada chwila wyłoni się z ciebie.
Latami przypominano mi, że
nie byłam jedyną ofiarą klątwy.
Zaczęło się od ujawnienia romansu ciotki Elli.
Niech cię, Ella!
Lecz nikt nie cierpiał bardziej, niż moja matka.
- Takie rzeczy ciągle się zdarzają. - Komu?
Wiedziałaś, że rodzą się dzieci ze skrzelami?
Skrzela, kochanie, zupełnie, jak u ryb.
- Można to obciąć? - Zadziwiające.
Przez jej nos przechodzi tętnica szyjna.
Albo "ryjek", jak kto woli.
Jakiekolwiek jego usunięcie nie wchodzi w grę.
Tęt... tętnica? Co to jest?
O czym on mówi, Franklin? O czym on mówi?
Może umrzeć. Mówi, że mała może umrzeć.
Przykro mi. Ryjek zostaje.
Ty...
Nie może być...
Mama chciała dobrze. Zawsze chciała dobrze.
Robiła to, co uważała za najlepsze dla mnie.
Zaczęła od dziennikarzy.
Coś ty za jeden?
Moje oko!
Ponieważ opinia publiczna nalegała, by pokazywać moją twarz,
mama zrobiła to, co zrobiłaby każda kochająca matka.
Upozorowała moją śmierć.
Z prochu powstałeś i w proch się obrócisz...
Nawet mnie skremowano.
Zniknęła z oczu, by w żałobie pogodzić się ze stratą.
I ukryć mnie skutecznie przed zewnętrznym światem,
Teraz mogła planować, jak ochronić mnie przed ojcem,
który niechętnie przystawał na nowe zwyczaje żywieniowe.
Dlaczego nie mogę boczku?
Bo wolisz owsiankę.
Prawda, że tata lubi owsiankę?
Nie, lubię boczek.
Broniła mnie też przed nieczułością nowego lokaja - Jake'a.
Były sobie świnki trzy, świnki trzy, świnki trzy...
Jake! Przestań. Biedne dziecko.
Sporadycznie, broniła mnie przed mną samą.
Większość czasu spędzałam więc w moim pokoju.
Miałam tam swoich przyjaciół.
Opanowałam sztukę zabawiania siebie samej.
Mama poświęcała każdą wolną chwilę, by mnie przygotować.
Przygotować na pannę młodą, dla…
mężczyzny, który przełamie klątwę.
Quelle heure I'est-il?
Gdy skończyłam 18 lat, wynajęła Wandę,
której agencja matrymonialna
skupiała najlepszych, szlacheckich kawalerów.
Miała nadzieję, że wśród nich będzie ten jeden dla mnie.
Ten, który biorąc mnie, taką, jaką jestem, zrzuci ze mnie zaklęcie.
Witaj.
Nie zdążyli jeszcze wyjść, a już zapraszano ich ponownie.
Tym razem, by przyrzekli dochować tajemnicy.
I tak to się toczyło.
Kwestią czasu było, zanim mama
wprowadziła parę usprawnień.
Pancerne szyby.
Cichobiegi dla Jake.
Dzień dzisiejszy, jak widać...
To świnia!
...nie różnił się od innych. Z wyjątkiem...
- Nie dorwałem go. - Wiedziałam.
Mówiłam, żeby podpisywali zobowiązanie
zanim ją zobaczą, a nie po.
Spokojnie. Znajdziemy go.
Oby.
Ryj?
I kły.
Wiem, co widziałem. Aresztujecie ją, czy nie?
Za co? Za katastrofę na randce w ciemno?
Gdyby uroda decydowała, musiałbym zamknąć pół miasta.
Wiem, co pan myśli. Wilhernowie, ideał rodziny, tak?
Też tak myślałem. I gdy Penelope wspomniała o klątwie,
sądziłem, że to tylko przenośnia.
To nie przenośnia. A oni nie są idealni.
Mówię panu, gdyby nie udało mi się w porę ujść...
bestia żywcem by mnie pożarła.
Dość tego. Niech noc spędzi na dołku.
No co pan? Ja? Nie rozumie pan.
Przyszedłem ze zgłoszeniem.
- To nie był Vanderman? - Tak, Edward. Oszalał.
Może to on... nie.
Myślę, że do tej pory Edward powinien być już w domu.
Czy ktoś mógłby wezwać tu moją mamę?
SPADKOBIERCA VANDERMANÓW CIERPI NA ZAŁAMANIE NERWOWE
Pobudka.
Wstajemy.
Kochanie... Przeprowadzamy się.
Franklin.
Mamo?
- Wstawaj. - Co?
Przeprowadzamy się?
Gdzie jest Larry Bonsa?
Ochrona.
Biedny Edward. Nie wiedziałem.
Nie to.
Halucynacje na temat szkaradnej dziewczyny-świni.
Dobrze wiesz, o kim mowa.
Nie wiem. Mało to dziewczyn jest w tym mieście?
Jestem kandydatem na szefa firmy.
Wiesz, jak może zaszkodzić mi taka historia?
Albo, co mój ojciec może mi zrobić?
Cóż, to nie jest już moja sprawa.
Nie miewam urojeń... Nie.
Więc może wydrukujesz sprostowanie,
albo, jak tu stoję, wyrwę ci bebechy.
Ochrona.
Znowu będzie powtórka sprzed 25 lat.
Dziennikarze pod drzwiami. Penelope stanie się znana.
I jakie szanse nam zostaną?
- Możemy jechać nad morze. - To dobry pomysł.
- Albo do Francji? - Mogłabyś poćwiczyć francuski.
Mogłabym.
Merci.
Bonjour. Je suis Penelope.
Chyba przesadziłam. Wanda. Wanda!
Domagam się sprostowania. Zrujnowałeś mi życie.
Mówię ci, że to była świnia. Świnia.
Miała świński ryjek. I wcale nie oszalałem.
Dlaczego nikt mi nie wierzy?
Chwileczkę! Poczekaj Victorze.
Ten pan jest tu ze mną.
Tak?
- Najpierw mamy Huberta Straussa. - Dobrze. Kto jeszcze?
- Beaux... - Wspaniale.
- Kuba... - Świetnie.
- ... Rozpruwacz? - Super, kto jeszcze?
Może powinnam po prostu powiedzieć, że mamy 12 kandydatów?
Kapitalnie. Przejdźmy do posagu. Myślę, że powinniśmy podwoić.
Jeśli teraz nie chcą ze mną być, to czy da coś podwojenie posagu?
- Z takim nastawieniem... - No tak, moje nastawienie.
Ten facet ma ogromne możliwości.
Wiem, że będzie chciał ją zobaczyć.
Co o tym myślisz? Podoba ci się?
Kochanie.
Wiem, wiem. To nie moje oblicze.
Tylko pra pra pra pradziadka.
On nie jest mną, ja nie jestem nim. I nie jestem też sobą.
Pamiętaj o tym.
Okupiłem tę opowieść prawym okiem.
Wylądowałem na bruku.
A ta maszkara ciągle mi się śni.
Myślałem, że nigdy jej nie widziałeś?
Nie Penelope. Jej matka. Dziecko widziałem przez moment.
Myślałem, że z moją głową coś nie tak.
Dzięki Bogu, że ktoś mi wierzy.
Niestety, z mojej wiary nie wyniknie dla nas nic dobrego.
Musimy mieć dowód, żeby oczyścić nasze nazwiska.
Sądzisz, że mógłbyś tam wrócić?
Nie wiem, nie wiem.
To znaczy...
Nie.
- Na pewno? Potrzebna nam fotka. - Nie wrócę tam.
Dobra. OK.
Trzeba będzie znaleźć kogoś.
Zaczepić się w tej twojej agencji.
Oni poszukują tylko arystokratów z kasą. O to chodzi w klątwie.
Nie znajdziemy wśród arystokratów, bo oni nie potrzebują szmalu.
Są tacy, co potrzebują.
Wchodzę.
Stawiam.
Płać i płacz.
Cholera.
Gra tu dzisiaj Maxwell Campion?
Tam. Przy stole numer 5.
Kolego? Poczekaj.
Znam cię?
Nie, ale ja znam ciebie. Poszperałem trochę.
Wygląda, że w kilka lat roztrwoniłeś
rodzinny majątek, gromadzony przez pokolenia.
Posłuchaj mnie. Opłaci ci się.
Mylisz mnie z kimś.
5 tys. $ wystarczy za chwilę?
Proszę podpisać na ostatniej stronie.
Standardowa umowa. Pan nie rozgłasza, my nie rozgłaszamy.
Jak brzydka musi być ta dziewczyna?
Młoda dama oczekuje panów.
Ten facet, to strata czasu.
Idzie.
- Przepraszam za spóźnienie. - Dobra, zdejmuj marynarkę.
Słuchasz mnie?
Aparat jest w klapie. Mechanizm jest w rękawie.
Dobrze leży.
Żeby zrobić zdjęcie, wystarczy podnieść rękę.
Jeszcze nie.
Przepraszam.
Znowu grałeś całą noc?
Tak, wciąż mam żetony. Może być?
Tak, ruszaj.
Spokojnie, pomogę.
A pan jest?
Max Campion. Agencja mnie przysłała.
- A tak, Campion. - Proszę. Cholera.
Proszę?
Cholera!
Tak, jak prosiłaś kochanie, wszyscy czekają.
- Wszyscy? - Wszyscy.
Nie rozumiem, dlaczego nie chcesz z nimi porozmawiać osobno?
W ten sposób szybciej pozbędziemy się niezdecydowanych.
Witam, jestem Penelope. Panowie natomiast...
...spóźnieni na herbatkę?
Jake!
Wybiegają, uciekają... Zobaczyli ją.
Gdzie jest Max?
Widzisz Maxa?
Nie widzę Maxa. Nie ma go tam.
- Jak mogłaś? - Podkręciłam tempo.
Chcesz wyjść na świnię?
- To już ktoś mi zrobił. - Przestań.
To było ostatnie ciastko.
Gdzie masz kartę? Idę do sklepu.
Nie, nie.
Wyślę Jake'a, jeśli chcesz więcej ciastek.
Mam dość lat, by załatwić to sama.
Kup mi papierosy.
Penelope, tylko jeden jedyny.
On też ucieknie. Zawsze uciekają. Pogódź się z tym.
Od 7 lat widzę, jak uciekają.
Wiesz, jak się przez to czuję?
Przykro mi, ale nie możemy się poddać.
Możemy, bo...
niezależnie od tego, jak bardzo
wierzę, że jest ten jeden, który nie ucieknie...
Najsłodszy Aniele, pełen miłosierdzia.
Widział?
Musiał, skoro tam był.
- Kto to? - Co za różnica? Idź.
- Tak, idź. - Nie mogę...
- Idź! - Idź!
Cholera.
Wciąż tu jesteś?
- Widziałeś? - Czy widziałem?
- Nie widziałeś? - Nie widziałem?
- Widziałeś? - Co?
- Nie igraj ze mną. - Igrać z tobą?
- Dlaczego wciąż tu jesteś? - Wciąż?
Dobrze. Dlaczego tu jesteś?
Przepraszam. Mam sobie iść?
Lubisz George'a Rockhama?
Kogo?
Książka, którą masz w marynarce.
Przyłapałaś mnie.
Cóż, tak. To dobra książka.
Czytałeś ją?
Tak.
Zabawne, bo myślałam, że to jedyna ocalała kopia.
Zawsze chciałem przeczytać, ale nigdzie jej nie było.
Zobaczyłem, że to pierwsze wydanie, i że może być coś warte.
Chciałeś ją ukraść?
Tak, zamierzałem ją ukraść.
Zatem lubisz pieniądze?
Jestem wielkim fanem pieniędzy. Ale bez wzajemności.
Może nie dane jest ci mieć pieniądze.
Nie pomyślałem o tym. Frajer ze mnie.
Jest tu 326 pierwszych wydań.
300 z nich wartych jest po 50.000.
A kilka wyceniono po 25.000.
Ale tylko jedna książka warta jest ponad 100.000.
Jedna?
Krótka powieść, napisana przez mało znaczącego autora.
Co ty nie powiesz? Ponad 100.000?
Obawiam się, że tak. Poza tym, nadszedł czas...
- Ale to również twoja ulubiona? - Co?
Powiedziałem "twoja ulubiona".
Słyszałam.
Górna półka, trzecia z lewej.
"Moby Dick". Pierwsze wydanie.
Ale poczekaj, aż odejdę, inaczej cię zobaczą.
Zobaczą?
Co?
Mam cię!
Nie?
Penelope?
Wrócisz jutro?
Wiedziałem, że tam jesteś.
Tak.
- Wróci. - Wróci.
- I? - Nie zrobiłem.
Jak to nie, było tam tylu facetów...
Spokojnie. Spróbuję jutro.
Oby.
Do jutra.
Oby.
Co się dzieje, kochanie?
Pomyślałam, że wiedział, ale można to przeczytać.
I tak ją wybrał.
Z 2000 ta jest twoją ulubioną.
I ją właśnie wybrał.
Grasz?
Chciałbym, żebyś przestała to robić.
- Grasz? - Na żabie?
Nie, chciałem ją tylko zwędzić.
Chyba naprawdę grasz.
- Dlaczego tak sądzisz? - Grasz?
Zgadnij.
Czy to konieczne?
Szuka jego instrumentu.
To facet nie potrafi zrobić tego sam?
Raz, dwa, trzy, cztery.
Słoneczkiem jesteś moim jedynym.
Uszczęśliwiasz mnie w pochmurny dzień.
Nie dowiesz się, jak bardzo cię kocham.
Grałeś już na tym?
Nie zabierajcie mi mojego słoneczka.
- To nie kontrabas. - Nie?
- Zagraj na perkusji. - Dobra.
Siadaj do perkusji.
OK.
OK, nie, nie. Starczy walenia.
To nie będzie perkusja.
Saksofon, saksofon.
Mam być saks?
1... 2... 1,2.
Dość, przestań.
- Dość. - Nie.
Zagraj na gitarze. Gitara.
To musi być gitara.
Tak się chyba nie gra na gitarze.
OK, wystarczy! Proszę, przestańcie.
Kurczę. Co za rzępolenie.
Słuchajcie.
Ukłon dla Penelope.
Byliście naprawdę świetni.
Dziękuję za przyjście.
Czekaj, jeszcze nie skończyłam zgadywać.
Dość o mnie. W co ty grasz?
Chcesz być orędownikiem?
Ogrodnikiem. Chcę zajmować się roślinami.
No tak.
To śmieszne?
Rośliny są spoko. Sądziłem tylko, że jesteś bardziej, jak detektyw.
Lustro weneckie i te przesłuchania.
Zamilcz, twoja kolej.
- Nie chcesz tego. - Dlaczego?
- Bo ją zdejmę. - A jeśli poproszę, żeby nie.
I tak ją zdejmę. Sam się o to prosisz.
Piwo... Nigdy nie piłaś?
Piłam piwo.
- Z nalewaka? - Nie z nalewaka.
Czyli nigdy nie piłaś piwa.
- Twój skoczek nie może tego zrobić. - Skoczek?
- Konik. - Dobra.
A może poszlibyśmy teraz do pubu Cloverdilly?
Pub Cloverdilly?
Przednie piwo, super muzyka, najlepszy lokal w mieście.
Dzięki, może później.
Penelope, proszę.
Musisz czasem gdzieś wyjść.
Mam rację?
Na co się oglądasz?
Po prawdzie, to niewiele tracisz.
Tak? Ale pub Cloverdilly brzmiał zachęcająco.
Tak, to wyjątek.
A stragany na ulicach? Słyszałam, że można tam kupić fajne rzeczy.
Handlarze sami w sobie są w porządku.
- A park? - W parku jest wspaniale.
Spędzałem tam weekendy.
Włóczyłem się, układałem miłosne piosenki.
- Ludzie mi się przyglądali. - Mówisz o tym w czasie przeszłym.
Czym się zajmujesz teraz.
- Rozwalam cię w szachach. - Ostrzegałam cię.
To dobrze, bo gdy moja załoga zobaczy, co robisz...
Gra się skończy, zdejmę twoją królową.
Mój król ma ciągle chęć.
Król bez królowej jest bezużyteczny.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Może jest przygnębiony, w końcu ją kochał.
Rozumiem.
Moja królowa bije twoją. Szach mat.
Wygrałaś.
Co ten człowiek wyczynia?
Zmarnował całą kliszę.
Robi to specjalnie. Leci na jej posag.
Chciałbym znaleźć dziewczynę z posagiem.
Zejdźcie ze mnie.
Co ci tak długo schodzi? Mnie pokazała się od razu.
Pewnie bardziej się spodobałeś.
Po co zabijać się o 5 tysi, skoro można mieć znacznie więcej?
Może zapominasz, ale ja widziałem ją. To dziwoląg.
Ucisz go.
Nie do pocałowania. Koszmarnie brzydka.
Słuchaj padalcu. Znam takich, jak ty zepsutych paniczów.
Ugryzł mnie.
- Edward. - Co?
Nie gryź Maxa.
Przepraszam.
Nie dziw się, że jesteśmy lekko podejrzliwi.
- Poszukajcie kogoś innego. - Dobra, oddaj pieniądze.
Zaczyna się, zaczyna się.
OK, wiem. Fortepian.
Stawiam wszystko, że grasz na fortepianie.
Dobra, ale pamiętaj, nigdy nie zakładaj się z lepszym.
Czy on ma jakiś inny garnitur?
Raz, dwa, raz, dwa...
Słoneczkiem jesteś...
moim jedynym.
Uszczęśliwiasz mnie w pochmurny dzień.
Tam będzie B moll.
B moll pod prawą dłonią.
Nie, prawa dłoń.
Zobacz, lewa zostaje, prawa gra akord.
- Widzisz? - Znacznie lepiej.
- Cholera! - Jestem potworem.
Wcale nie! Penelope!
Zostań z Maxem.
Kochanie, nie... Proszę...
Mówiłam ci.
To ty uciekłaś. Teraz to twoja wina.
- Powiedział "cholera". - Też mi coś.
Do mnie powiedział to dwukrotnie.
I tylko gapił się na mnie.
Nikt wcześniej, tak po prostu, się nie gapił.
Gdybyś tylko dała mu szansę. Postaw się w jego...
Co tu robisz? Miałaś go pilnować.
Nie słyszałam.
Gdy mówię, zostań z Maxem,
masz przy nim być.
Nie powiedziałaś "Wanda, pilnuj Maxa".
- Powiedziałam! - Nie słyszałam.
Mamo?
Nie przejmuj się. Daleko nie uciekł.
- Udało się? - Tak, mam.
Potrzebne mi to zdjęcie.
Nie jest taka, jak mówił Edward. Dajcie jej spokój.
Lemon?
- Kto to jest? - Zamknij bramę.
Proszę nie zamykać.
Złapię go.
Penelope, chcę ci coś powiedzieć.
- To szpieg. - Nie... tak...
Szpieguje dla Lemona.
Przez niego musiałam cię pochować.
- Mówiłaś, że mnie spalono. - To też.
Mam nadzieję, że dobrze cię opłacił, bo właśnie żegnasz się z fortuną.
Moment! On ciągle jest z równych tobie.
Wciąż może zdjąć klątwę.
Max. Wiem, że moja buzia cię odrzuca...
Nawet nie śmiałabym prosić, byś to akceptował.
Ale to nie prawdziwa ja.
Prawdziwa ja jest w środku, czeka na wydostanie się.
Dzięki tobie może się to stać.
Gdy klątwa przestanie działać, będę, jak inne dziewczęta.
A jeśli nie? Jeśli klątwa będzie silniejsza?
Jeśli nic nigdy jej nie pokona?
Wtedy zabiję się. Uroczyście obiecuję.
Ożeń się ze mną, Max.
Ożeń się ze mną.
Nie mogę.
Wynoś się.
- Chcę... - Wynoś się!
Zjeżdżaj!
Dobra. Oto, co zrobimy...
Czułam, jak bardzo łomocze mi serce.
Nie przez takie kłopoty przeszliśmy.
Penelope, możemy spróbować ponownie.
Ja się nigdy nie poddam, kochanie.
Nigdy, Penelope!
Doskonale wiedziałam, że dotrzyma słowa.
Dobrze wiedzieliśmy, że nie ma gwarancji.
Nie od zawsze o tym wiedzieliśmy.
Tyle czasu pomagaliśmy jej
przygotować się na dzień odmiany,
a nigdy na to, że może zostać taka na zawsze.
Może darować sobie te randki i...
kupić jej psa, co?
Kochanie? Penelope, czy to ty?
Tak, chcę zrobić coś do picia.
Pieska.
- OK. - A co mam powiedzieć?
Przepraszam, że związałaś się ze mną, i że wciągnąłem cię w to.
Wiem, że mam to we krwi. Jestem z Wilhernów. Wiem to.
Ciąży nade mną klątwa. Jestem przeklęty.
Ja, ja, ja...
Kochanie, twój ojciec też chciałby się czegoś napić.
Dobrze mamo.
W sumie, to i ja bym się napiła.
Penelope?
Uciekła.
- Ruszajmy. - Boże, będzie chciała mnie dopaść.
- Edwardzie, panuj nad sobą. - Szybko!
- Co robisz? - Wzywam pomoc.
Chciałbym zgłosić zaginięcie córki.
Zwariowałeś? A jeśli ją znajdą?
Na miłość boską, Jessica!
Nie wytrzymam. Chodź ze mną.
Muszę siku, a nie zostawię cię przy telefonach.
Wiesz co kochanie, były czasy kiedy
skorzystałbym z zaproszenia, ale teraz nie mogę.
- Halo - Mamo?
- Łączę. - Mamo?
- Połączyć z Penelope... - Tak, zgadzam się.
- Mamo? - Można rozmawiać.
Penelope, co ty u diabła sobie myślisz?
- Czy ktoś cię rozpoznał? - Nie, mamo.
To dobrze. Gdzie jesteś? Zaraz tam przyjedziemy.
Dzwonię, by wam powiedzieć, że kocham was. Żegnajcie.
Penelope nie...
Przynajmniej wiemy, że jest cała.
- Nie musisz iść do łazienki? - Nie, to ty chciałaś.
Mogę panią prosić tutaj.
Witam.
Chciałam wynająć pokój.
Nie ma problemu. 8-ka jest wolna.
- Dziękuję. - To nie chce pani pokoju?
Nie, chcę.
To proszę podejść, żebym mogła panią zameldować.
Dziękuję. Jak zamierza pani zapłacić?
Dziękuję, Jessica.
Ja już kończę, zmiennik przyszedł.
Większe płatki nosa. Bardziej świnkowate.
Panowie pospieszcie się. Musimy to pchnąć dalej.
Termin mija, trzeba drukować.
- Ukośnie... - Uważaj, bo Mona Lisa wyjdzie...
- Poranna prasa, pani. - Dziękuję, Jake.
Jasny gwint!
- Niech cię, Edwardzie! - Wszyscy myślą, że zwariowałem.
A jak to ma ci pomóc?
Sam mówiłeś. To ma dowodzić...
Nie zapomnij, że jestem twoim synem.
Ten fakt właśnie chciałbym zapomnieć.
KTO WIDZIAŁ TĘ ŚWINIĘ? 5 TYS $ ZA ZDJĘCIE
Dziękuję pani. Panowie...
Jak dzisiaj bawią się państwo?
Miałeś iść do domu?
Byłem, pospałem z 8 godzin. Zrobiłem dzieciakom śniadanie...
ucałowałem żonę i właśnie powinienem przyjąć twój zakład.
Stawiasz coś?
Grasz, czy nie?
Gra, ma jeszcze czym.
Dajcie mu trochę czasu. Wróci.
Na początek, poproszę zdjęcie.
- Nie ma zdjęć. - Ani jednego?
Nie. Spaliły się.
Szczegółowy rysopis...
Ciemne włosy.
Brązowe oczy.
Wyjątkowo miła powierzchowność.
Znaczy "świnka".
- Jest przy tuszy? - Niezupełnie.
Jessica! Nie przy ludziach.
Nie wygłupiaj się, wiesz, że nie chciałam.
To nie prawda, proszę pani.
Może nic nie powiedziałem, ale odnotowałem to.
Czyli nie jest przy tuszy?
A co to ma do rzeczy? Odszukajcie ją.
Nasza córka błąka się gdzieś tam samotnie...
SEX SHOP
Nic mi nie daliście.
Nie ma zdjęć, przyjaciół, pracy...
Coś w tym stylu, ale bez kłów.
- Franklin! - Chcesz ją znaleźć?
Bez kłów.
Tak, one rzeczywiście ściągają uwagę.
Jake, torebka.
Niech pan nie robi sobie kłopotu. Ile jestem winna?
Gdzie jest...?
Kto zabrał moją portmonetkę?!
To nasza córka, błagam, proszę nam pomóc.
To znaczy - daj nam ten klucz!
Przepraszam, ale...
Pokój wynajęto na moje nazwisko.
Kto w nim mieszka? Ja. Jestem waszym gościem.
Wy pierwsi. Obawiam się tych kłów.
Cóż, przynajmniej nie głodowała.
Nie, nie. Nie jakakolwiek świnia.
Proszę się rozłączyć.
Halo?
Tak, dokładnie...
- Penelope? - Kto tam?
To była Penelope...
Chce sprzedać zdjęcie?
Dlaczego się rozłączyłeś?
Co jest z tobą, Edwardzie?
Skąd wiesz, że to ja?
Zgaduję. Chcesz nam coś sprzedać?
Tak.
Mogę zapytać, czemu to robisz?
Co cię obchodzi? Dostaniesz swojego dziwoląga.
Kto tu mówił o dziwolągu?
- Chcesz zdjęcie, czy nie? - Jasne, tak.
Tak, tak, dziękuję.
- Zobacz babciu - świnka! - Ładna.
A kły?
Nie ma kłów.
- Ukryła je jakoś. - Tak sobie myślałem, Edwardzie...
Obaj wiem, że może wystarczy już tego.
Lemon, połowa miasta myśli, że ześwirowałem.
Chcę im udowodnić, że się mylą.
Przepraszam, ale muszę to zrobić.
Panie i panowie...
Przedstawiam wam dziewczynę o twarzy świni.
Widzicie? Nie zwariowałem.
Ty? Czy wyglądam na wariata? Nie wyglądam.
"UJAWNIONA" "ONA ISTNIEJE"
"POKAZAŁA SIĘ" "GDZIE SIĘ UKRYWA?"
Nie żartowaliście.
Co podać?
Dostanę piwo z nalewaka?
Oczywiście. Te ci podam.
Proszę.
- Powinnaś łapać. - Przepraszam.
Gotowa?
- Proszę. - Dzięki.
Coś nie tak?
- Ma pan słomki? - Jasne.
Proszę.
To połowa twojej kasy.
Resztę oddam wkrótce.
- Powiedzmy, że pasuje. - Nie pasuje.
Nie powinieneś na niej żerować.
Sama sprzedała mi zdjęcie.
Najwyraźniej wzięła sprawy w swoje ręce.
Pokazuje swoją niezależność.
- Cześć Jack. - Annie!
Masz fart, ostatnia przesyłka.
Co u ciebie?
Chcesz wiedzieć, czy tak tylko pytasz?
- Pytam. - Bujam się Vespą...
a facet wali centralnie we mnie. Wylatuję w powietrze.
Leżę na jezdni, a ten podchodzi i skomli:
"Przepraszam, przepraszam, nie widziałem".
Jak mógł mnie nie widzieć? Mam Vespę ze skrzydłami.
Prawda, widzisz mnie? Ty też mnie widzisz, nie?
Co?
Widzisz, nawet ona mnie widzi.
Powinnaś wysłać do niego Billy'ego.
Za późno na to. Podpisz.
- Billy się wyprowadził. - Przykro słyszeć.
Niewiele nas łączyło. Chciał mnie krótko trzymać.
Jaki facet mógłby pomyśleć, że mnie usidli?
Chyba tylko świr. Ale kończę z randkowaniem.
Chyba powinnam, co?
Tak, prawda.
- Prawda? - Prawda.
Nie słyszę cię, przez ten...
Jak zwykle. Na koszt firmy.
Dzięki Jack. Jesteś gość.
Zdrówko.
A ty co? Ukrywasz się, czy chirurgia nosa nie wyszła?
Nie wyszło z nosem.
Mogę zapytać ile kosztuje zabieg na nosie?
- Nic. - Za darmo?
Myślałam, że może powinnam sobie zmienić co nieco.
Nos?
Może też, ale myślałam o uszach.
Odstają trochę u góry. Nie jestem Penelope, ale...
Masz śliczne uszy. Piękne.
- Upiłaś się? - Tak.
Jack, daj jeszcze po kolejce mnie i mojej nieśmiałej koleżance.
Się robi.
Co to Vespa?
Co to V...? Nie jechałaś nigdy Vespą?
- Cześć Sam, kawał czasu. - Patrzcie, kto wrócił.
Zaglądają tu czasem chłopaki?
Są na trasie, grają przed jakimś dobrym zespołem.
- Poważnie? Wspaniale. - Co cię sprowadza?
Tak zajrzałem.
Pomyślałem, że może czas wrócić do grania.
Tak? No to powodzenia.
Sam, nie prosiłbym, gdyby...
Żartujesz sobie. Po tym, jak dałeś 4-rech liter?
Wyszedłem na głupka.
Zawaliłem, wiem. Przepraszam.
Nie doceniałem dobrych rzeczy w moim życiu.
- A teraz doceniasz? - Tak.
Wciąż w szaliku.
Wskakuj.
Muszę pójść tam na chwilę.
Wiwat Mozart!
Przepraszam, nie będę więcej.
Wiesz, co robić.
Całą twarz można zmienić. Mój brat szalał
na motorze, aż w końcu nadział się na samochód.
Bał się, że pogubił wszystkie zęby.
Całą twarz miał poharataną.
Ale zaraz wsiadł na motor i pojechał do kina.
Zobacz! Ciemiernik orientalny.
Cudowne. Kwitną nawet zimą.
Super.
Dają sobie radę bez niczyjej pomocy.
Jak mój były, jeśli wiesz, o co chodzi?
Wiesz, o co chodzi?
Naprawdę?
Nie doświadczyłaś wiele, prawda?
Musimy pogadać.
- Kartka pocztowa. - Nie obchodzi mnie.
- Co napisała? - Że jeździła na łyżwach.
Starczy. Nie obchodzi mnie.
- Cyrk. - To tyle czasu.
Zoo.
Jak ona to wszystko robi, że nikt jej nie rozpoznał?
Bo tego nie robi! Dlatego!
Kochanie i co zrobimy?
Jej szalik, zobacz!
Nie, tędy...
Dobrze, że jesteś, twoja pora stawiać.
Dobra, żartowałam.
Boże.
Zdejmijcie szalik, udusi się.
Nie uciekają.
Penelope, nie! Odwróć się!
Czy to prawda, że trzymano cię w piwnicy?
Penelope, masz coś jeszcze ze świnki?
Czy z takim nosem masz lepszy węch?
Mamo pożyczysz mi pieniędzy? Kończą mi się.
Oczywiście, że nie. Wsiadaj.
Pytali, czy trzymaliście mnie w piwnicy.
Po trzech tygodniach można było się czegoś domyślać.
Tylko operacje nosa długo się goją.
Oczywiście, że nie trzymaliśmy jej...
- Pa, kochanie. - Pa.
Niech jedzie.
Penelope, chciałabyś coś powiedzieć?
Cześć...
PENELOPE MÓWI "CZEŚĆ"
WŁADZE PODEJMUJĄ PENELOPE
ŚWINTUSZENIE ZAKAZANE W SZKOŁACH
PENELOPE SADZI DRZEWKO
Panie Vanderman!
Czy to prawda, że zamierza pan oskarżyć Penelope?
Bez komentarzy.
Już dobrze. Poradzę sobie.
Ta kobieta, to zwierzę powinno być w klatce.
- Ale pajac. - Przepraszam.
Zgłupiałeś?
Sam ją widziałeś, to potwór.
Ale ludzie ją lubią.
- Nie znają jej, jak ja. - Jesteśmy firmą publiczną.
Podzielamy upodobania tłumu. Rozumiesz?
Co proponujesz?
Masz to naprawić.
Czyli, co mam zrobić?
Napraw to!
Uprzedzałam, że nie jestem w formie.
- Cześć. - Cześć.
Udało ci się.
Wyglądasz wspaniale, widać, że jesteś szczęśliwa.
Dzięki.
Zainspirowałaś mnie.
Tym, jak sobie z tym wszystkim radziłaś.
- Ja nie... - Muszę iść.
Tak, oczywiście.
Znalazłam cię!
Musimy jechać do domu.
Mam niespodziankę dla ciebie.
Dobrze, ale powinnam wracać.
Co to ma być?
Wybacz, że uciekłem od moich uczuć.
To od nich uciekałeś?
Byłam przekonana, że ode mnie.
Chodzi o uczucia.
- To ma być żart? - Nie zmuszaj go, żeby błagał.
Spójrz na niego. Może zdjąć klątwę.
Trochę się pozmieniało, mamo...
To przemęczenie.
Dlaczego? Bo wszystkie brukowce o tobie piszą?
Nie, bo mam przyjaciół.
To nie przyjaciele, to fani.
"Słyszałeś? Świnka zna 10 języków".
"Zobacz, świnka gra na fortepianie".
Dla nich jesteś tylko gadającą świnką.
Edward chce cię poślubić.
Chcesz porzucić swoją jedyną szansę?
Sposobność na nowe życie?
Ożenisz się ze mną, Penelope?
ZARĘCZENI
Cześć Lemon.
Myślałem, że pomożesz mi przy historii Maxa Campiona.
O co chodzi?
Piszę o tym napadzie z bronią.
Napad z bronią? Co ty? Max Campion?
Dostałem cynk, właśnie się przyznał.
Co?
Podnieś.
Ty jesteś tym adwokatem, którego matka przysłała?
To pomyła. Przyszedłem do Maxa Campiona.
Ja jestem Max Campion.
- Nie. - Jestem.
Max Campion.
Nie jestem głuchy. Nazywam się Max Campion.
Ale...
A ten koleś, z którym grałeś w pokera?
Dłuższe włosy, średniej budowy.
Ten, co nie zna umiaru.
- To Johnny Martin. - Johnny Martin?
Johnny Martin. Frajer.
Zapisz w tym swoim kajeciku.
Masz...? Nie...
To było przepiękne, nieprawdaż?
Tak, wspaniałe.
Musimy to powtórzyć.
Jesteśmy prawie rodziną.
A to tylko początek.
- Sprowadzę auto. - Dobrze.
Mogę prosić płaszcz?
Kiedyś często bywaliśmy w teatrze. Dlaczego przestaliśmy.
Chyba przez naszą córkę.
Taka prawda. Zrezygnowaliśmy ze wszystkiego,
bo mieliśmy szpetną córkę.
- Pomogę panu. - Dziękuję.
- Tam jest. - Idziemy.
A mój płaszcz?
Edwardzie, co robisz? Dokąd idziemy?
- Max. - Witaj, Penelope.
Właśnie wychodziliśmy.
Jak samopoczucie, Edwardzie?
Rozumiem, że nie odrzuca już cię na jej widok?
- Znacie się? - W rzeczy samej.
Z Yale, tak?
Nie z Bedforda. To marka vana.
Przestań! Nie dość ją zraniłeś?
- Łazienka. - Edward, ja...
- Niech Edward się tym zajmie. - Mamo...
Osłabiasz mnie!
Czemu? Bo daję jej to, czego chce?
Jakoś nie widzę innych ochotników.
No chyba, że ty. Chcesz?
- Nie o to chodzi. - Tak, o to.
Jeśli chcesz tam iść...
i ogłosić publicznie, że facet, za którego ma wyjść
wzdryga się na jej widok, to proszę.
Mnie tym nie zranisz.
Ale ją tak.
Johnny Martin.
- Syn hydraulika, co? - Długo ci to zajęło.
Oszukałeś mnie chłopcze.
Wygląda, że wyświadczyłeś jej przysługę.
- Czytałeś? - Fajna para.
Tak, Penelope i bestia.
Będą mieli to, czego chcą, nie?
Wiem, czego on chce. Ale ona?
Dnia, na który czekała całe życie.
Koniec klątwy.
Chyba w to nie wierzysz?
A ty?
Za czym uganiałeś się przez te wszystkie lata?
Pewnie za urażoną dumą i straconym okiem.
Przestań. Klątwa?
Kto wie? Przy pokerowym stole człowiek uczy się
wierzyć w różne rzeczy.
Możesz jeszcze powstrzymać Edwarda.
To ona tego chce.
Jeśli małżeństwo ma zdjąć klątwę, to dlaczego...
...nie ty?
- Zapominasz, nie jestem Max. - I co?
"Równy jej rangą".
Tutaj, mam miejsce.
Śluby są cudowne, nieprawdaż?
Tak, szczególnie nie nasze.
Coś się stało?
Edward sprawia dobre wrażenie.
Mamo, chyba nie dam rady.
Pamiętaj, zaraz po uroczystości...
klątwa przestanie obowiązywać.
Nie ma żadnej klątwy. Z wyjątkiem przeklętego mnie.
- Na początek... - Straciłeś oko, sam tego chciałeś.
- O co chodzi? - Chcę przeprosić.
Nie przyjmuję przeprosin.
Co? Mam ślub za chwilę!
Poznaj Johnny'ego Martina.
Mówiłam, żeby nie poganiać spraw.
To nic nie zmieni.
Jak możesz? Edward nie tylko był częścią...
Sama powiedziałaś, że jest "jednym z nas."
A co z Maxem, czy Johnnym, czy jak go tam zwać?
Co?
Nie sądzisz, że Penelope powinna wiedzieć?
Że kłamał we wszystkim?
Że nie ma mocy, by pokonać klątwę?
Po co jej to wiedzieć?
Nie rozumiesz? Może dlatego jej odmówił?
A ja, ani ty tego nie wiemy. Ale jeśli to prawda,
Boże błogosław go, zrobił dobrze.
- Niech cię Jessica... - Daj już spokój.
Nie to, żebym się nie cieszyła. Cieszy mnie jej radość.
Ciebie też, prawda?
- Skoro ona jest szczęśliwa, ja też. - Właśnie.
- Czuję się głupio. - Nie wyglądasz głupio.
Wyglądasz...
Nie wyglądasz głupio.
Czy ty Edwardzie Vanderman bierzesz obecną tu
Penelope Wilher za żonę...
i przyrzekasz, że będziesz z nią
na dobre i złe, w bogactwie i biedzie,
w chorobie i zdrowiu?
I będziesz kochał ją,
póki śmierć was nie rozdzieli?
Tak.
Czy ty - Penelope Wilhern,
bierzesz Edwarda Humphreya Vandermana III
za męża...
i przyrzekasz, że będziesz z nim na dobre i złe,
w bogactwie i biedzie, w chorobie i zdrowiu,
i będziesz kochała go,
póki śmierć was nie rozdzieli?
Nie.
Zostańcie na miejscach.
Penelope, poczekaj! Penelope!
Przyjrzyj mi się.
Patrzę, o co chodzi?
Spójrz.
Nie rozumiem?
Przepraszam.
Penelope, jeszcze nie jest za późno.
Odejdź.
Zastanów się, co robisz.
Tyle pracy w to włożyliśmy.
Powiedziałam - odejdź.
Kochanie, proszę!
Jedno "tak" dzieli nas od cudownego życia.
Od nowej ciebie.
Ale ja nie chcę być inna.
Kochanie, proszę.
Lubię siebie taką.
PENELOPE KWIKNĘŁA "NIE"
PENELOPE ZNIKNĘŁA
GDZIE ONA JEST?
Nie obawiaj się - nie odrośnie.
- Dlaczego myślisz, że się... - Też mi go brakuje.
Ale pamiętam, że ciągle jesteś sobą.
Penelope...
"Równy jej rangą". Nie sądziłam...
Nikt nie wiedział, mamo.
Nie kochanie. Nie rozumiesz tego?
Lata temu mogłam zdjąć klątwę.
Gdybym tylko postępowała, jak matka.
Gdybym tylko kochała cię, jak powinnam.
Skąd mogłaś wiedzieć?
Patrzcie no.
Wiesz, skoro tętnica już nie przeszkadza,
może powinniśmy nieco podnieść twój nosek?
Co? Zwariowałaś.
To źle, że młoda kobieta powinna cenić sobie wygląd?
To nic złego...
Co? Jestem jej matką.
Tym właśnie zajmują się matki!
Rozmawiają z córkami o urodzie.
Trochę mi żal matki.
Czy teraz ja jestem tą złą?
Musi uporać się z takimi zmianami...
Znów wszystko się spierdzieli.
Pakowałam się do wyjazdu...
i po 25 latach z rodziną...
Jake, a ty dokąd się wybierasz? Pytam cię.
Po co ci ta torba? Jake! Jesteś niegrzeczny.
Odwracasz się, gdy do ciebie mówię.
Tak się składa, że...
Spokojnie.
Na mnie też czekała nowa rzeczywistość.
Świat nie zważał na moje sentymenty
i wspomnienia minionego wyglądu.
WCIĄŻ ZAGINIONA
Świat się kręcił.
CHŁOPIEC-GORYL ZNALEZIONY W PRALNI
Zdecydowana byłam kroczyć własną drogą...
i bezwzględnie słuchać serca...
Mój krokus zakwitł.
A ja znalazłam ciemiernika!
...i sumienia.
Drogi Edwardzie, tamtego dnia w bibliotece
powiedziałeś, że czułeś się uwięziony przez życie.
Z perspektywy czasu wierzę, że mówiłeś to szczerze.
Obawiam się, że sprawiłam ci wtedy dużą przykrość.
Wiedziałam, że uciekniesz i chciałam tego, ale
może gdybym cię wtedy wysłuchała uważnie,
być może moglibyśmy sobie wzajemnie pomóc.
Przepraszam. Oby ten list i ten pierścionek dotarł do ciebie.
Edward? Edward? Ojciec pyta, co ty tam robisz?
Przyszło Halloween.
Za 10 minut zaczynamy, więc
ruszajcie po przebrania.
Przebierzcie się i czekajcie przy wyjściu.
Proszę się nie bić.
- Będę, kim chcę! - Dziewczynki.
Wiedziała, że będę Penelope.
Musicie dołączyć do reszty klasy.
Macie być przygotowani do wyjścia.
Alice? Co się dzieje?
Każdy chce być Penelope, a ja jestem, jak ten samotny owoc.
Szczerze mówiąc, nie mam nic przeciw owocom.
Chodź, trzymaj się mnie, a jakoś przebrniemy przez to.
Cukierek albo psikus!
Witajcie.
Jess, pewnie chciałabyś to zobaczyć.
Nie za tego dużo?
Pa.
W końcu Wanda nie dochowała tajemnicy.
Wszędzie cię pełno. Mam przywidzenia, czy co?
- OK, 357. - To tam.
Moment.
Co?
Fajnie zobaczyć twoją starą wersję.
Idziemy.
Uda ci się. Gotowa?
Musi do łazienki. Ja przyniosę coś do picia.
Tak, proszę. Oczywiście.
Impreza wygląda na udaną.
Nie bawisz się?
Pakuję się.
Wyjeżdżasz?
Praca za miastem. Chyba przyda mi się wyjazd.
Z dala od tłoku.
Szczególnie przy karcianych stolikach.
Hazardzista z ciebie?
Były. Wolę nie kusić losu.
To dobrze.
Dla ciebie.
Miałam kiedyś przyjaciela, który grał.
Wiem przynajmniej, że lubił grać.
- Musiał trzymać się z dala... - Zdejmij maskę.
Co?
Wybacz.
Przez całe Halloween mam to samo.
Znałem kiedyś... Przepraszam, to bez sensu.
Ten ktoś... Ona - dużo znaczyła dla ciebie?
Tak.
Dużo.
Co się stało?
Nie mogłem jej dać tego, co chciała.
A czego chciała?
Wolności.
Gnojku!
Kłamałeś! Mówiłam, że fortepian, a ty...
- Penelope, przykro mi. - Wiem.
Nie mam mocy, by zdjąć klątwę.
W porządku. Już nie trzeba.
To ja, Max.
Mam na imię Johnny.
Wiem. Johnny. A ja, to ja.
Tak to z nami było.
I żyliśmy długo i szczęśliwie.
Przynajmniej do tej pory.
Nie rozumiem. O co w tym chodziło?
- A wy, jak myślicie? - Bogacze są do bani.
Wszystkiemu winne są matki.
Wszyscy jesteśmy przeklęci?
To nie siła klątwy, ale siła, którą jej przypisujemy.
- Co mówisz, Karzełku? - On nie jest karzełkiem, pacanie.
- Ale prawie! - To niemiłe.
Świetnie, Billy.
Na stołach znajdziecie przekąski.
Po przerwie ruszamy na zbieranie.
Zobaczymy, co uda wam się znaleźć.
Nie rozchodźcie się.
Poprawki: Victor Van Dort
NAPISY BEZ OGRANICZEŃ .:: 0PENSUBTITLES. 0RG::.